Wolne slowa

Winne czy też nie, rozumiały, że mogą się nie obawiać wyłącznie siebie. Mogły naturalnie mieć, jak zresztą i inni pasażerowie, zaufanie do Marii le Garde i Margaret Ross, ale fakt, że obie te panie nie mogły ufać im, sprawił, iż zachowywały się tak a nie inaczej. Jeżeli chodzi o Corazziniego, pastora Smallwooda, senatora i Mahlera, każdy z nich pozostawał w swoim kącie. W takiej sytuacji było zupełnie oczywiste, że wszyscy ucieszyli się, mając temat do rozmów oraz wspólny obiekt zainteresowania. Teodor Mahler, byłem tego pewien, stał się najlepiej pielęgnowanym chorym, jakiego kiedykolwiek spotkałem. Rozpaliłem piecyk naftowy i regulowałem jego płomień, gdy Zagero zawołał mnie ze swego miejsca na przodzie traktora. Dzieje się coś niezwykłego, doktorze! Pan będzie łaskaw tu przyjść! Wyskoczyłem z kabiny, żeby zobaczyć, co się stało. Wysoko nad horyzontem rozciągała się olbrzymia, oświetlona bladym światłem, falująca przestrzeń. Zanikała i ukazywała się ponownie. Rosła, wznosząc się za każdym pojawieniem się coraz wyżej. Z początku wyglądała jak blada plama na granatowym niebie, stopniowo jednak nabierała wyraźnych kształtów i kolorów. To zorza polarna, panie Zagero wyjaśniłem. Czy widzi ją pan po raz pierwszy? Potwierdził skinieniem głowy.

(Reklama: )